Παρεμβολές...

 

Ένα από τα περιστατικά που θεράπευσε ο Ιησούς είναι αυτό της κόρης μιας Ελληνίδας.

Αναφέρεται σε δύο ευαγγέλια,του Μάρκου και του Ματθαίου.

Το παράξενο και στις δύο αναφορές είναι ο χαρακτηρισμός της γυναίκας αυτής τόσο από τους μαθητές όσο και από τον ίδιο τον Ιησού.

Η Ελληνίδα μάνα παρακαλούσε για τη ζωή του παιδιου της φωνάζοντας στον Ιησού.

Μην ξεχνάμε πως τα εδάφη αυτά ήταν ελληνικά για εκατοντάδες χρόνια πριν έρθουν οι ισραηλίτες. Φυσικό και επόμενο ήταν η Ελληνίδα να είχε τα δικά της πιστεύω , ειδωλολατρισσα κατά τους Ιουδαίους.

Οι μαθητές αναγνώρισαν την καταγωγή της γυναίκας, είτε γιατί βρίσκονταν σε ελληνική περιοχή είτε από την εμφάνιση της (όψη, ντύσιμο) και αυτό που έκαναν ήταν να πουν στον Ιησού να την διώξουν!

Η  απάντηση που δίνει ο Ιησούς είναι πρωτόγνωρη που όμοια της δεν υπάρχει σε κανένα ευαγγέλιο: Έχω έρθει για τους ισραηλίτες και δεν γίνεται να πάρω την "τροφή" των παιδιών μας και νά την ρίξω στα σκυλιά !!!!!

Αν εξαιρέσουμε τον σταματά που έκανε εκνευρισμένος έξω από τον ναό του Σολομώντα, δεν εχουμε ακούσει ποτέ να βγαίνουν τέτοια λόγια από το στόμα Του.

Αποκάλεσε την Ελληνίδα (και κατεπεκταση τους Έλληνες) σκυλί τη στιγμή που συγχωρεί κλέφτες, πόρνες και απατεώνες.

Αυτά τα λόγια δεν είναι του Ιησού.

 Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να αποκάλεσε την Ελληνίδα σκυλί Αυτός που όταν συναντά τους Έλληνες λέει : "Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου.Ελλάς γάρ μόνη ανθρωπογονεί,φυτόν Ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον.Λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην."  (Ευσεβίου του Παμφίλου, Επισκόπου Καισαρείας, 265μ.Χ.)

Αυτά τα λόγια τα φύτεψαν μετέπειτα οι γνωστοί 'τσομπαναραίοι' οι οποίοι έχουν βάλει το χεράκι τους παντού στην προσπάθειά τους να αυτοανακηρυχθουν "οι εκλεκτοί του Θεού". Αυτοί που στα χρόνια που ακολούθησαν κατέστρεψαν κάθε τι ελληνικό (ναούς, βιβλιοθήκες, αγάλματα, μνημεία, έργα τέχνης) και κυνήγησαν τους Έλληνες όσο κανέναν άλλον για να τους εκχριστιανισουν...

Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο.  ζ 24-30

24 Καὶ ἐκεῖθεν ἀναστὰς ἀπῆλθεν εἰς τὰ μεθόρια Τύρου καὶ Σιδῶνος. καὶ εἰσελθὼν εἰς οἰκίαν οὐδένα ἤθελε γνῶναι, καὶ οὐκ ἠδυνήθη λαθεῖν. 25 ἀκούσασα γὰρ γυνὴ περὶ αὐτοῦ, ἧς εἶχε τὸ θυγάτριον αὐτῆς πνεῦμα ἀκάθαρτον, ἐλθοῦσα προσέπεσε πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ· 26 ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς. 27 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ἄφες πρῶτον χορτασθῆναι τὰ τέκνα· οὐ γάρ ἐστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ τοῖς κυναρίοις βαλεῖν. 28 ἡ δὲ ἀπεκρίθη καὶ λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε· καὶ τὰ κυνάρια ὑποκάτω τῆς τραπέζης ἐσθίουσιν ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν παιδίων. 29 καὶ εἶπεν αὐτῇ· Διὰ τοῦτον τὸν λόγον ὕπαγε· ἐξελήλυθε τὸ δαιμόνιον ἐκ τῆς θυγατρός σου. 30 καὶ ἀπελθοῦσα εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς εὗρε τὸ παιδίον βεβλημένον ἐπὶ τὴν κλίνην καὶ τὸ δαιμόνιον ἐξεληλυθός.

Απόδοση

24 Ἀπ’ ἐκεῖ ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε εἰς τὰ σύνορα τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος. Ἐμπῆκε εἰς ἕνα σπίτι καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὸ μάθῃ κανείς, δὲν μπόρεσε ὅμως νὰ διαφύγῃ τὴν προσοχήν.

25 Ἀλλ’ ἀμέσως μιὰ γυναῖκα, τῆς ὁποίας τὸ κοριτσάκι εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτον, ὅταν ἄκουσε γι’ αὐτόν, ἦλθε καὶ ἔπεσε εἰς τὰ πόδια του.

26 Ἦτο δὲ ἡ γυναῖκα εἰδωλολάτρις καὶ κατὰ τὴν καταγωγὴν Συροφοινίκισσα καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ βγάλῃ τὸ δαιμόνιον ἀπὸ τὴν θυγατέρα της.

27 Ὁ δὲ Ἰησοῦς τῆς εἶπε, «Ἄφησε πρῶτα νὰ χορτάσουν τὰ παιδιά, διότι δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πάρωμε τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξουμε στὰ σκυλιά».

28 Αὐτὴ δὲ ἀπήντησε, «Ναί, Κύριε, καὶ τὰ σκυλιὰ κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν παιδιῶν».

29 Καὶ αὐτὸς τῆς εἶπε, «Γι’ αὐτὸ ποὺ εἶπες πήγαινε, ἔχει φύγει τὸ δαιμόνιον ἀπὸ τὴν θυγατέρα σου».

30 Καὶ ὅταν ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι της εὑρῆκε τὸ παιδὶ ξαπλωμένο εἰς τὸ κρεββάτι καὶ τὸ δαιμόνιον εἶχε ἤδη φύγει.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ιε. 22-28

15.21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ ᾽Ιησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 15.22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἔκραζεν λέγουσα, ᾽Ελέησόν με, κύριε, υἱὸς Δαυίδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. 15.23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτουν αὐτὸν λέγοντες, ᾽Απόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 15.24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν, Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾽Ισραήλ. 15.25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνει αὐτῷ λέγουσα, Κύριε, βοήθει μοι. 15.26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν, Οὐκ ἔστιν καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. 15.27 ἡ δὲ εἶπεν, Ναί, κύριε, καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. 15.28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ ᾽Ιησοῦς εἶπεν αὐτῇ, ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις· γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. 

Απόδοση

15,21              Αναχωρήσας δε από εκεί ο Ιησούς επήγε εις τα μέρη Τυρου και Σιδώνος.

15,22             Και ιδού μία γυναίκα Χαναναία, εβγήκε από τα όρια της περιοχής εκείνης και με μεγάλην κραυγήν του έλεγεν· “ελέησέ με, Κυριε υιέ του Δαυΐδ· η κόρη μου βασανίζεται φρικτά από πονηρόν δαιμόνιον”.

15,23             Εκείνος δε δεν της είπε ούτε μίαν λέξιν εις απάντησιν. Προσήλθαν προς αυτόν οι μαθηταί του και τον παρακαλούσαν, λέγοντες· “διωξε την, διότι μας ακολουθεί από κοντά και κράζει”.

15,24             Εκείνος απήντησε· “δεν έχω σταλή παρά μόνον για τα χαμένα πρόβατα του Ισραηλιτικού λαού”.

 15,25             Αυτή δε ήλθε τότε εμπρός στον Ιησούν, εγονάτισε με ευλάβειαν και είπε· “Κυριε, βοήθησέ με”.

15,26             Εκείνος απήντησε και είπε· “δεν είναι καλόν να πάρη κανείς το ψωμί από τα τέκνα του και να το ρίψη εις τα σκυλάκια”.

15,27             Εκείνη δε είπε· “ναι, Κυριε, σωστό είναι αυτό· αλλά και τα σκυλάκια τρώγουν από τα ψίχουλα, που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων των”.

15,28             Ο Ιησούς είπε· “ω γύναι, μεγάλη είναι η πίστις σου! Ας γίνη προς χάριν σου, όπως ακριβώς θέλεις”. Και εθεραπεύθη η κόρη της από την στιγμήν εκείνην.