Ωραία Ελένη

 

Ο βασιλιάς Πρίαμος, μαζί με άλλους Τρώες, βρίσκεται ψηλά στα τείχη της Τροίας και παρακολουθεί τους Έλληνες. 

Εκείνη τη στιγμή, έρχεται και ανεβαίνει επάνω στις επάλξεις, στο τείχος, η Ελένη. Συνοδεύεται από δύο νέες κοπελες που κρατάνε το λευκό της πέπλο. 

Εκεί ο Όμηρος βάζει στο στόμα του Πριάμου, τους ακόλουθους στίχους: 

Ου νέμεσις τοιήδ’ αμφί γυναικί Τρώας και εϋκνήμιδας Αχαιούς χρόνον πολύν άλγεα πάσχειν: αινώς αθανάτησι θεής εις ώπα έοικεν

(Γ, 156 – 8 ) . 

Απόδοση : Χαλάλι, τόσοι σκοτωμοί για μιά τέτοια γυναίκα, στους Τρώες και στους Αχαιούς με τις καλές κνημίδες. Με τις αθάνατες θεές φρικτά μοιάζει στην όψη.

Αυτή είναι η μόνη περιγραφή της Ελένης από τον Όμηρο. 

Αυτή η φράση, <φρικτά μοιάζει στην όψη με τις αθάνατες θεές>, που λέει ο Ομηρος, αμέσως μας δίνει την εικόνα του ωραίου, την ομορφιά που έχει μια Θεά. 

Ο Όμηρος όμως δεν μας δίνει κανένα συγκεκριμένο φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό της Ελένης. Δεν λέει για τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, τα μάτια της, τα μαλλιά της, το σώμα της. Δε λέει τίποτα. 

Γιατί αυτό; 

Εδώ είναι η μαεστρία του Ομήρου.

Άφησε την Ελένη να την πλάσει ο καθένας όπως θέλει, κι όσο μπορεί κι όπου μπορεί και φτάνει με τη φαντασία του. Διότι αν ελεγε ότι  είναι ξανθιά, κάποιος θά έλεγε, ξέρεις, εμένα μ’αρέσουν οι καστανες. Αν έλεγε πως έχει μαύρα μάτια, κάποιος θα την προτιμούσε με γαλανά. Αν μας έλεγε τα χαρακτηριστικά της θα την περιόριζε, θα την έκανε πεπερασμένη, θα της αφαιρούσε το στοιχείο του απείρου. Ενώ τώρα, μη λέγοντας τίποτα , η Ελένη είναι το σύμβολο που έχουμε, η ιδέα που έχουμε, η αισθητική καλλιέργεια, που έχει ο καθένας μας για την ομορφιά.