Αγαλλίαση

 Η αρχαία ελληνική λέξη άγαλμα βγαίνει από το ρήμα αγάλλομαι, που σημαίνει χαίρομαι.

Ταυτόχρονα το αρχαιοελληνικό αγαλμα ήταν η τιμή και η δόξα. Τα λοφία στις περικεφαλαίες των πολεμιστών λέγονται αγάλματα, επειδή μέσω αυτών διακρίνονται στη μάχη.

Ο Πίνδαρος, ποιητής που ύμνησε αθλητές όταν διακρίνονταν σε αγώνες, ονομάζει τις ωδές του "χώρας αγάλματα" .
Τα παιδιά, κατά τον τραγικό Αισχύλο, ήταν "δόμων αγάλματα", ευχαρίστηση του σπιτιού, δηλαδή.

Αγαλμα λοιπόν σημαίνει ό,τι χαροποιεί τον άνθρωπο. Στην ίδια οικογένεια ανήκουν και η αγαλλίαση (=ευχαρίστηση), το αγαλλιάζω και αγαλλιώ (=ευχαριστιέμαι, χαίρομαι), το αγαλλίασμα.

Στο Θησείο έχει τοποθετηθεί ένα θαυμάσιο έργο του γλύπτη Γεωργίου Βιτάλη που το φιλοτέχνησε το 1868 και αναπαριστά τον Θησέα. Πρόκειται για ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά έργα του νεοελληνικού κλασικισμού του 19ου αιώνα. Αυτό το έργο περιέχει πραγματικά όλες τις έννοιες του "αγάλματος".

Στην πλατεία Κοτζιά, αντίθετα, έχει τοποθετηθεί ένα γλυπτό της Σοφίας Βάρη με τίτλο "Θησέας". Απέναντι από το δημαρχείο των Αθηνών, σε μια από τις μεγαλύτερες πλατείες μας, υπάρχει κάτι που φέρει το όνομα του μυθικού ιδρυτή της πόλης, που μόνο αγαλλίαση δε νοιώθεις όταν το κοιτάς.

Εύγε...

(Ευτυχώς που ήταν δωρεά και δεν το πληρώσαμε)