Η μαγεία της ελληνικής γλώσσας

 Οι ελληνική γλώσσα έχει ένα μεγαλείο που με τα χρόνια δεν έχει χαθεί αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχει αλλοιωθεί.

Σήμερα όταν λέμε "αυτός είναι πρόβατο" εννοούμε ότι ακολουθεί άκρητα κάποιον που προπορεύεται. Αντίστοιχα, ποιμένας είναι αυτός που μας οδηγεί και τον ακολουθούμε.

 Η ετυμολογική έρευνα όμως των λέξεων οδηγεί σε αντίθετη λογική.

Το πρόβατο ως λέξη προέρχεται από το ρήμα προβαίνω, το οποίο σημαίνει προχωρώ μπροστά. 

Και έτσι είναι, γιατί αν ο βοσκός προπορευθεί και αφήσει τα πρόβατα πίσω του, αυτά θα σκορπίσουν. Οπότε πρόβατο είναι αυτό που προχωρά μπροστά.

Επιβεβαίωση του προβαίνω - προβατο είναι ο ποιμένας.

Η λέξη ποιμένας, στα αρχαία ποιμήν, προκύπτει από το ρήμα έπομαι (στην ευκτική εποίμην) που σημαίνει ακολουθώ.  Είναι αυτός που ακολουθεί και ελέγχει δεξιά αριστερά με σφύριγμα, με φώναγμα ή με τα σκυλιά, για να συμμαζέψει τα πρόβατα και να τα οδηγήσει. 

 Στα λατινικά η λέξη post ως τοπικό επίρρημα σημαίνει το όπισθεν. Η λέξη posterus είναι αυτός που ακολουθεί από το οποίο προέρχεται η λέξη pastor, πάστορας, που σημασιολογικά έχει το ίδιο περιεχόμενο με το ποιμήν.

Οπότε ο βοσκός είναι αυτός που ακολουθεί τα πρόβατα (για να τα οδηγήσει) και όχι το αντίθετο.