Η Μαγδαληνή στο φως της νύχτας.

Madeleine à la veilleuse,
Georges de La Tour

Ο πίνακας απεικονίζει τη Μαρία Μαγδαληνή.

Υπάρχει ένα κρανίο στον μηρό της και ένα λαμπερό κερί στο γραφείο. Έχει το ένα της χέρι κάτω από το πηγούνι της, κοιτάζοντας το φως του κεριού, σκεπτική και μόνη. Το άλλο χέρι ακουμπάει τρυφερά το κρανίο. Υπάρχουν δύο βιβλία στο γραφείο. Υπάρχει επίσης ένας σταυρός και ένα  μαστίγιο φτιαγμένο από σχοινί.

Το σχοινί μοιάζει με αυτό που είναι δεμένο γύρω από το στομάχι της, και όχι τη μέση της. Είναι εμφανές πως η Μαγδαληνή κυοφορεί.
Φαίνεται καθαρά άλλωστε.
Ενώνοντας τα κομμάτια του παζλ ο Georges de La Tour ίσως θέλει να μας πει κάτι...

Τον πίνακα αυτόν τον συναντάμε το 1989 σε μια ταινία κινουμένων σχεδίων του Disney με τίτλο Η Μικρή Γοργόνα (The Little Mermaid).

Γιατί άραγε να επιλέχθηκε αυτός ο πίνακας και όχι κάποιος άλλος περισσότερο γνωστός;

Γιατί αυτός ο πίνακας με το συγκεκριμένο περιεχόμενο;

Στην ταινία αυτή του Disney πρωταγωνίστρια είναι μια κοκκινομάλλα γοργόνα.

Ποια μπορεί να είναι αυτή η γοργόνα όμως;

Βήμα βήμα θα συνδέσουμε κάποια γεγονότα.

Υπήρξε μια γυναίκα η οποία φτιάχτηκε από χώμα όπως ο Αδάμ.
Ηταν η πρωτόπλαστη, αλλά δεν ήταν η Εύα.
Το όνομα της, Λίλιθ.
Ήταν η πρώτη σύζυγος του Αδάμ και ηταν ίση με εκείνον, σε αντίθεση με την Εύα.
Όπως και ο Αδάμ, έτσι και η Λίλιθ  δημιουργήθηκε από τον Θεό ως πρώτη αναφορά ανθρώπινης ζωής στην Βίβλο.
Η Εύα έρχεται μετά, δημιουργημένη από το πλευρό του Αδάμ καθώς κοιμόταν.

Όταν ο Αδάμ προσπάθησε να την καθυποτάξει, η Λίλιθ αντέδρασε, καθώς ήταν ίση με αυτόν.
Ο Αδάμ παραπονέθηκε στον Θεό, ο οποίος της έδωσε την επιλογή ή να υποταχθεί στον Αδάμ είτε να φύγει από τον Κήπο της Εδέμ.
Η Λίλιθ, έχοντας ελεύθερη βούληση, διάλεξε να εγκαταλείψει την Εδέμ. Έπειτα από τη φυγή της, ο Αδάμ νιώθοντας μοναξιά παρακάλεσε το Θεό και του έδωσε μια γυναίκα υποτακτική, την Εύα.
Η πρώτη αναφορά της γίνεται στο Εβραϊκό Ταλμούδ.
Μετά την φυγή της, την συναντάμε στις Εβραϊκές δοξασίες ως δαιμόνισσα της ερήμου και της θάλασσας.

Στο Χριστιανικό δόγμα στη Λίλιθ γίνεται μια πολύ σύντομη αναφορά στην Βίβλο (Ιεζεκιήλ), όπου αναφέρεται και πάλι ως δαιμόνισσα, καθώς και στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο χαρακτήρας της Λίλιθ ξεκινά πλέον να έχει «πρωταγωνιστικό ρόλο» στις δοξασίες που σχετίζονται με το Σκότος.

Από εκεί και μετά, μέσα στους αιώνες, η Λίλιθ παραμένει ζωντανή στο σατανισμό ως σύντροφος του ίδιου του σατανά, αλλά και στον τεκτονισμό.

Το "δέσιμο" της Λίλιθ και του Disney γίνεται μέσα από τον τεκτονισμό, μιας και ο ίδιος ήταν τέκτονας και ανήκε στην
DeMolay International. 

Ή DeMolay είναι μασονική οργάνωση που ασχολείται κατά βάση με τη νεολαία.

Μια ματιά στη σελίδα τους και μπορεί να καταλάβει ο καθένας πως κύριο μέλημα τους είναι η διαμόρφωση χαρακτήρων και η προώθηση αργότερα των νέων σε θέσεις κύρους.

Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέχθηκε ο Disney, προωθήθηκε παγκοσμίως, και μέσα από τις ταινίες του έχουν περάσει πάμπολλα μηνύματα, φανερά και κρυφά, στα μυαλά των μικρών φίλων του.

Ή μικρή αθώα γοργόνα Ariel τελικά είναι η κοκκινομάλλα Λίλιθ, η σκοτεινή θεά, και ο πίνακας που επεξεργαζεται απεικονίζει την Μαγδαληνή εγκυμονουσσα, ζωντανευντας έτσι το θρύλο του Αγιου Δισκοπότηρου. Το "κύπελλο" στο οποίο φυλάχτηκε το αίμα του Χριστού … είναι η Μαρία η Μαγδαληνή, η μήτρα χάρη στην οποία συνεχίστηκε η βασιλική γενιά του Ιησού, σύμφωνα πάντα με το Κοινό της Σιον.