Η Ελιά του Πεισίστρατου

Η Ελιά του Πεισίστρατου θεωρείται το αρχαιότερο δέντρο στην Αττική  και μια από τις πιο μεγάλες ελιές στον κόσμο, περίπου 2500 ετών.

Ανήκει στον αρχαίο Ελαιώνα του Πεισίστρατου, όπως πιστοποίησε το 1919 η Αρχαιολογική Υπηρεσία, ένα από τα δεκάδες χιλιάδες δέντρα του Ιστορικού Ελαιώνα των Αθηνών, που διασώθηκε.

Η ελιά αυτή, που το 1996 κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο της φύσης, ως ελιά του Πεισίστρατου και παρουσιάζει ιδιαίτερη βοτανική, αισθητική και ιστορική σημασία, που είναι εκατό χρόνια μεγαλύτερη από την Ακρόπολη και η αρχαιότερη ακμαία ελιά παγκοσμίως.

Ο τύραννος Πεισίστρατος (560 έως 527 πΧ)  θεωρείται εκείνος που φρόντισε για τη διάδοση της ελιάς ως παραγωγικού δέντρου στην Αττική, η οποία «ψιλή και άδενδρος ούσα» κατεφυτεύθει με ελαιόδεντρα «Πεισιστράτου προστάξαντος». Με εντολή του οι ακτήμονες πολίτες έβγαιναν στους αγρούς και ενωμένοι, με ρούχα χωρικών, φύτευαν ελαιόδεντρα δημιουργώντας «πέλαγος» ολόκληρο ελαιοδέντρων σε όλη την Αττική.

Η παρουσία της στους σημερινούς Αγίους Αναργύρους υπενθυμίζει την απεραντοσύνη του Ελαιώνα των Αθηνών. Κάλυπτε μια τεράστια έκταση, σταδιακά συρρικνώθηκε και μετά από σχεδόν 2.500 χρόνια εξαφανίστηκε, κυρίως την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ακόμα και άθελά τους της έκαναν κακό, αφού η πείνα και η φτώχεια κατά την ιταλογερμανική κατοχή είχαν αναγκάσει τους ανθρώπους να μηχανεύονται διάφορους τρόπους για να ζήσουν. Έτσι, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, τμήμα του κορμού της καταστράφηκε καθώς κόπηκε για να γίνει καυσόξυλα.