Η σκοπιά της γριάς.

Λένε ότι εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο Στρατός. Εδώ όμως ξεφεύγουμε από τη λογική, το παράλογο και το μεταφυσικό. Μπαίνουμε στη ζώνη του λυκόφωτος.

Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις ιστορίες που λέγονται στο στρατό, είναι αυτή που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα σε όσους, είτε παρουσιάζονται είτε καταλήγουν κάποια στιγμή, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων Αυλώνας.

Το ΚΕΤΘ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε έκταση αλλά και σε αριθμούς οπλιτών στρατόπεδο στην Ελλάδα.

Πέρα από τα καθημερινά και τετριμμένα, στον Αυλώνα έρχεσαι σε επαφή με την απόλυτη ιστορία τρόμου σχετικά με μία συγκεκριμένη σκοπιά,τη σκοπιά 13, η οποία ενδεχομένως αποτελεί την «μήτρα» όλων των αντίστοιχων διηγήσεων σε άλλα στρατόπεδα της Ελλάδας.

Είναι η διαβόητη «σκοπιά της γριάς», ανενεργή σήμερα, που εδώ και περίπου 40 χρόνια την συντροφεύει ένας θρύλος ο οποίος την καθιστούσε την χειρότερη δυνατή υπηρεσία που θα μπορούσε να σου τύχει κατά την διάρκεια της παρουσίας σου στον Αυλώνα.

Ενα περιστατικό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του ’70, που όμως δεν έχει αποδειχτεί ή καταγραφεί σε επίσημα έγγραφα.
Μετά το περιστατικό αυτό, στη σκοπιά 13, κοντά στα παλιά Πυρομαχικά, οι υπηρεσίες γίνονταν με διπλοβάρδιες 4ωρης διάρκειας. Δηλαδή αντί να κάθεται ένας σκοπός μόνος του για δύο ώρες, κάθονταν δύο μαζί για τέσσερις ώρες.
Σε οσους καλούνταν να κάνουν υπηρεσια στη σκοπιά 13, δεν δόθηκε ποτέ καμιά επίσημη αιτιολόγηση από τους ανώτερους.

Ακριβώς έξω από τα συρμπατοπλέγματα, υπάρχει ένα μικρό ξωκκλήσι, το οποίο κανείς δεν γνωρίζει από ποιον φτιάχτηκε, πότε, με ποια αφορμή και κυρίως το γιατί δεν είναι επισκέψιμο…

Πίσω λοιπόν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, η τύχη τα έφερε έτσι ώστε δύο αδέλφια να υπηρετούν μαζί την θητεία τους στο ΚΕΤΘ. Ο ένας εξ αυτών είχε υπηρεσία στη σκοπιά 13 και φαίνεται ότι ο αδελφός του είχε μία –όπως αποδείχτηκε- καταστροφική ιδέα.

Θέλησε να του κάνει μια αθώα πλάκα και να τον τρομάξει μέσα στη νύχτα, αλλά τίποτα δεν πήγε όπως τα είχε υπολογίσει. Παρά τα συνεχόμενα και διαρκή «αλτ τις ει», ο σκοπός δεν λάμβανε απάντηση και μέσα σε πανικό έσκισε την τελαμώνα και όπλισε. Μη έχοντας οπτική επαφή μέσα στη νύχτα, ο αδελφός του δεν αντιλήφθηκε ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο και ότι το ίδιο του το αίμα στέκονταν απέναντί του με το δάχτυλο στην σκανδάλη. Στο επόμενο βήμα του άκουσε τον ήχο του πυροβολισμού και σχεδόν ταυτόχρονα ένιωσε να διαπερνά το κορμί του η σφαίρα που έβαλε τέλος στην ζωή του. Όταν ο αδελφός-σκοπός αντιλήφθηκε τι είχε γίνει αυτοπυροβολήθηκε και έδωσε τέλος και αυτός στη ζωή του...
Η μητέρα τους δεν άντεξε τα φοβερά νέα και έβαλε κι εκείνη τέλος στη ζωή της σε ένα κοντινό ρέμα, αλλά η ενέργεια του μέρους μολύνθηκε για πάντα…

Από τότε μεταξύ των φαντάρων η σκοπιά ονομάστηκε "η σκοπιά της γριάς" και οι ανατριχιαστικές ιστορίες για εκείνην δίνουν και παίρνουν, με πολλούς να ορκίζονται ότι την βλέπουν να επισκέπτεται την σκοπιά όπου έχασε το σπλάχνο της και να επιστρέφει μάταια, μήπως και αντικρίσει το παιδί της ζωντανό…