Maman?

Μια γιγάντια αράχνη, ύψους δέκα μέτρων, έκανε την εμφάνισή της στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Πρόκειται για την “Maman” ή αλλιώς, μαμά, που δημιούργησε η εικαστικός Λουίζ Μπουρζουά.

Η ίδια δηλωσε: "Όπως οι αράχνες, έτσι και η μητέρα μου ήταν πολύ έξυπνη. Οι αράχνες είναι φιλικές παρουσίες που τρώνε κουνούπια. Γνωρίζουμε ότι τα κουνούπια μεταδίδουν ασθένειες και επομένως είναι ανεπιθύμητα. Έτσι, οι αράχνες είναι χρήσιμες και προστατευτικές, όπως ακριβώς και η μητέρα μου."

Κι αναρωτιέμαι εγώ. Από ποτέ η αράχνη συμβολίζει την μάνα;

Στην ελληνική μυθολογία η Αράχνη τιμωρήθηκε από την Αθηνά που την μεταμόρφωσε στο γνωστό έντομο, λόγω της ασέβειας, της έπαρσης και την υπεροψίας της.
Στην καθημερινότητα της νοικοκυρας, τον αγώνα για ξαραχνιασμα.
Στο λαϊκό τραγούδι μαζί με τις νυχτερίδες, την μοναξιά και απομόνωση.
Μη ξεχνάμε ότι σαν όρος δεν υπάρχει ούτε ποντικοφοβία, ούτε φιδοφοβία, ούτε κατσαριδοφοβία. Υπάρχει όμως αραχνοφοβία, ενας φόβος που έχει «γραφτεί» στο DNA μας εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια.

Μπορεί σε κάποιους πολιτισμούς και θρησκείες η αράχνη να είναι αντικείμενο λατρείας με θεϊκές δυνάμεις, αλλά για εμάς στην Ελλάδα σε καμία περίπτωση δε συμβολίζει κάτι το καλό και ιδιαίτερα μια μητέρα. Συμβολίζει σίγουρα τον φόβο και υποδηλώνει παγίδευση.

Κάποια στιγμή είμαι σίγουρος πως θα εκθέσουν για να απολαύσουμε και την κατσαρίδα λέγοντας μας ότι συμβολίζει την αντοχή και την ανθεκτικότητα.

Ο αρνητισμός σε όλο του το μεγαλείο...